بهرحال، در این چند روز اندکی نه بلکه خیلی وطنپرست شدم. شانه غیرت جنباندم و رگ غیرتم شدیدا باد کرد. علیه ناجوانمردی خبرگزاری فارس حساس شدم. راست گپ این است که من به این وطن و ارزشهایش احترام قایلم. برای من مهم این نیست که ارزشها توسط کیها به دست آمده است. مهم این است که من با این ارزشها زندهام و میبالم.
برای من مهم این نیست که روحالله نیکپا را قهرمان قوم هزاره بخوانم، مهم این است روحالله نیکپا باعث نزدیکی و دوستی مان با دیگر اقوام افغانستان میشود. من مطمئینم که این افتخار نه تنها برای روحالله نیپکا و خانوادهاش است بلکه برای قوم و تمام مردم افغانستان است. نباید او را محدود به قومی کنیم. نباید هم او را روحالله هزاره خطاب کنیم. هزاره هزاره گفتن درد را دوا نمیکند، بیشتر عقدهگشایی است. بیشتر حساسیتبرانگیز است. بیشتر محدود مان میکند و نشاندهنده این است که ما تازه کاریم.
نباید هم به این چیزها دل خوش کنیم. بیشتر خودفریبی و کوتاهبینی است. ما باید از فرصت استفاده کنیم تا روحاللههای بیشتری را تربیه کنیم. امروز، ما صدها روحالله داریم که دیوارهای تعصب و جهل صد راه آنهاست. هنوز نتوانستهاند از این درها عبور کنند به هزار و یک دلیل. اگر آموزگار کوریایی نمیبود، شاید روحالله هم به همین سادگی به مسابقات بیجینگ راه نمییافت. همه میدانند که در افغانستان لیاقت و شایستگی معنا ندارد. نثار احمد بهاوی که باید برای شرکت در مسابقات المپیک بیجینگ 2008 سهمیه میداشت، نداشت. او در مسابقات آسیایی که باید سهمیهاش را به دست میآورد شکست خورد. تنها روحالله نیکپا سهمیه داشت. نثار احمد بهاوی با سفارش کرزی در مسابقات آسیایی راه یافت، با هیچ سهمیهای. میببینید، وضعیت از چه قرار است. پس، بهتر این است که زیاد به این گونه موارد دل خوش نکنیم. ورزشکاران مان را به بت تبدیل نکنیم. با همان نان جو و سادگی هم میشود قهرمان شد.
این یک تلنگری است به آنهایی که فکر میکنند با پیروزی روح الله نیکپا صاحب افتخار شدند.
Tags: درد, دوا, را, نمیکند, هزاره, گفتن
Share
-
▶ Reply to This